Նիկոլ Փաշինյանը իշխանության եկավ աղքատության դեմ պայքարի խոստումներով։ Խոստանում էր արդարություն, խոսում էր թալանի, օլիգարխիայի, ճնշումների մասին։ Բայց տարիները անցան, և պարզվեց՝ ինքը ոչ թե «թալանի դեմ» էր, այլ ուղղակի «թալանի հերթական փուլն» էր։ Երբ մի ժամանակ ասում էր՝ «աղքատությունը մարդու գլխում է», չէր ստում։ Իր գլխում աղքատություն չկար, որովհետև փողի հանդեպ ագահությունն արդեն նստած էր արյան մեջ։
Այսօր Հայաստանում ոչ ոք չի զարմանում, երբ հերթական անգամ կառավարությունը «գրպանի խորքից» հանում է նոր հարկ, նոր տուրք, նոր գանձում։ Ցանկացած բան կարելի է դարձնել փողի աղբյուր․ սահմանը հատող ավտոմեքենայից մինչև երեխայի մանկապարտեզի սնունդը։ Իսկ եթե հանկարծ հարցնես՝ «Ինչո՞ւ եք մարդկանց փոշմանեցնում այսքան ծանր հարկային բեռի տակ», կպատասխանեն դասական արդարացմամբ՝ «բյուջեն լցնելու համար»։ Բայց երբ այդ բյուջեն լցվում է, ժողովուրդը մնում է դատարկ գրպաններով, իսկ իշխանավորների գրպանները՝ նոր թանկարժեք կոստյումներով։
Նիկոլ Փաշինյանը հիանալի տիրապետում է պատասխանատվությունից փախչելու արվեստին։ Երբ հերթական «կարմիր գիծը» անցնում է ժողովուրդը, ինքը խաղում է «անտեղյակ»։ Հարկային թալա՞ն կա․ թող պատասխան տա նախարարն։ Բանակում չծառայելու համար վճարե՞լ են պարտադրում․ թող Պապիկյանն ասի։ Կարմիր գծերն ու ավտոկայանման թալա՞ն․ թող Ավինյանը հայտարարի։ Իսկ ինքը՝ իբր սպիտակ ձեռնոցներով, հեռվից կարդում է կառավարության նիստերում պատրաստված «հեքիաթները», թե որտեղ է ասֆալտ գցել կամ որ մանկապարտեզի տանիքն է վերանորոգվել։ Իսկ ժողովուրդը շարունակում է քայլել փոսերով, առանց հույսի, առանց արդարության։
Ամեն ինչի հիմքում ագահությունն է։ Ագահությունն այնքան ուժեղ է, որ ոչ մի հարկ, ոչ մի թալան չի կարող հագեցնել։ Եվ եթե երբևէ Նիկոլ Փաշինյանը խոսում էր «աղքատության դեմ պայքարի» մասին, այսօր պարզ է՝ իր իշխանությունը պայքարում է ոչ թե աղքատությունը վերացնելու, այլ մարդկանց մինչև ոսկորները մաշեցնելու համար։
Ժողովուրդը մի խոսք ունի․ «Ագահին ոչ ոք չի հագեցնում․ նա նույնիսկ իր ստվերից կտանի»։ Ահա այսօրինակ ստվերի տակ է հայտնվել Հայաստանը։ Իսկ հարցը մնում է նույնը․ մինչև երբ ժողովուրդը պիտի վճարի մեկ մարդու և իր թիմի անսպառ ագահության գինը։