Առաջին անգամ Հայաստանի նորագույն պատմության մեջ մենք ականատես ենք լինում աննախադեպ մի իրողության․ Հայաստանի ներքին քաղաքական գործընթացներում բացահայտ և հրապարակային աջակցություն է ցուցաբերում ոչ այլ ոք, քան Թուրքիայի նախագահը։ Եթե մինչ այս «տղա բերելու» սկզբունքը գործում էր Հայաստանի ներսում՝ մեկ ուժի դեմ մյուսին հանելով, ապա այսօր երևույթը դուրս է եկել պետական սահմաններից։
Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին պաշտպանող հռետորաբանությունը, որ հնչում է Անկարայից, ոչ միայն քաղաքական մեսիջ է, այլև հստակ նախազգուշացում հասարակությանը․ եթե Նիկոլի իշխանությանը որևէ սպառնալիք լինի, դա ընկալվելու է որպես սպառնալիք Թուրքիայի շահերի հանդեպ։
Այս իրողությունը խորապես մտահոգիչ է մի քանի պատճառով․
- Անկախության էության կորուստ – Հայաստանի ժողովուրդը երկար տարիներ պայքարել է ինքնիշխան պետություն ունենալու համար։ Երբ երկրի ներսում որոշումները կախված են դառնում հարևան պետության առաջնորդի հայտարարություններից, դա անմիջական հարված է անկախության գաղափարին։
- Պատմական հակասությունների անտեսում – հայ-թուրքական հարաբերությունների բարդ պատմությունը հայտնի է բոլորին։ Ցեղասպանության չճանաչումը, սահմանների փակ լինելը և անվտանգության մշտական սպառնալիքները դեռևս իրականություն են։ Այս ֆոնին Թուրքիայի նախագահի աջակցությունը ավելի շատ հիշեցնում է Հայաստանի քաղաքականության վրա վերահսկողություն հաստատելու փորձ, քան անկեղծ գործընկերային հարաբերություն։
- Հասարակության վախի գործիքը – ուղերձը, թե Նիկոլի գլխից մազ պակասի՝ «թուրքի հետ գործ կունենաք», փորձ է հասարակության մեջ սերմանելու վախ և ապակողմնորոշում։ Դա ոչ թե ժողովրդավարական քաղաքականություն է, այլ բացահայտ ճնշում։
Հայաստանի քաղաքացիները պետք է հասկանան, որ երկրի ապագան կախված չէ արտաքին հովանավորներից, այլ հենց իրենցից։ Որևէ իշխանություն չի կարող ապահովել երկարաժամկետ կայունություն, եթե դրա հիմքում չկա ժողովրդի վստահությունը։ Իսկ երբ այդ վստահությունը փորձում են փոխարինել օտար առաջնորդի «երաշխիքով», ապա պետությունը կանգնում է վտանգավոր կախվածության առաջ։
Այսօր Հայաստանի համար մեծագույն վտանգը ոչ միայն սահմանների վրա է, այլ հենց ներսում․ երբ իշխանության լեգիտիմության աղբյուրը դառնում է ոչ թե ժողովուրդը, այլ օտար երկրի նախագահը։