Երբ պետական կառույցները դառնում են անձեռնմխելի, երբ իշխանավորների ճանապարհները վերածվում են մահվան միջանցքների, զոհ դառնում է հասարակ քաղաքացու կյանքը։
2022 թվականի ապրիլի գիշերը՝ Երևանի փողոցներից մեկում, Նիկոլ Փաշինյանի ավտոշարասյան մեքենան հարվածեց հղի կնոջը։ Երիտասարդ կինը՝ մայր դառնալու շեմին, մահացավ տեղում՝ իր դեռ չծնված երեխայի հետ։ Այդ պահին իշխանության շքեղ շարասյունը շարունակեց իր ընթացքը, ասես ոչինչ չէր պատահել։
Այս ողբերգությունը, սակայն, պատահականություն չէր։ Դա դարձավ խորհրդանիշ այն համակարգի, որտեղ իշխանավորի կյանքի և հարմարության արժեքը բարձր է, քան հասարակ քաղաքացու գոյությունը։ Երբ քաղաքացին ստիպված է սպասել կարմիր լույսին, վարչապետի շարասյունը գոռում է սիգնալներով, ճեղքում ճանապարհը՝ անտեսելով բոլոր կանոնները։ Իսկ երբ այդ անփութությունը խլում է կյանք, արդյո՞ք որևէ մեկը ստանձնում է պատասխանատվություն։
Արդարադատության համակարգը, փոխանակ կանգնելու քաղաքացիների կողքին, դարձավ գործիքի նման։ Դատեցին միայն վարորդին՝ ոչ թե համակարգին, ոչ թե նրանց, ովքեր հրաման էին տվել, ովքեր ստեղծել էին այս անպատժելիության մթնոլորտը։ Իշխանության առաջին դեմքը լվաց ձեռքերը՝ ասելով, թե ինքը պարզապես ուղևոր էր։ Բայց հասարակության մեջ հարցը մնաց կախված. եթե պետության ղեկավարը պատասխանատվություն չի կրում իր շարասյան գործողությունների համար, ապա ո՞վ պետք է կրի։
Այս պատմությունը մերկացրեց իշխանության ցինիզմը։ Մի կողմից՝ բարձր ամբիոններից խոսում են մարդու արժանապատվության, անվտանգության մասին, մյուս կողմից՝ նույն այդ ամբիոնի ստվերում հղի կին է մահանում, որովհետև պետության առաջին դեմքը շտապում էր իր գործերին։
Այս դեպքը չպետք է մոռացվի։ Այն հիշեցում է, որ իշխանությունը, որն արհամարհում է իր քաղաքացիների կյանքը, վաղ թե ուշ դառնում է վտանգավոր հենց պետության գոյության համար։ Քանի դեռ մեր փողոցներում շարասյուները սլանում են սարսափի ու անպատժելիության զգացումով, մենք բոլորս էլ վտանգված ենք։
Եվ եթե պետության ղեկավարը չի հասկանում, որ յուրաքանչյուր զոհված քաղաքացի իր անմիջական պատասխանատվությունն է, ապա հասարակությունն է, որ պետք է հիշեցնի նրան այդ մասին։