Վերջին զարգացումները Բագրատ Սրբազանի և նրա թիմակիցների դեմ հարուցված գործի շուրջ նորից բացահայտեցին այն, ինչ բոլորս կասկածում էինք․ մեղադրանքները կարված են և չունեն իրական հիմք։ Պաշտպանական կողմը ձեռք է բերել ամբողջական ձայնագրությունները, և պարզ դարձավ, որ իշխանության վերահսկողության տակ գտնվող մարմինները սովորական մոնտաժով փորձում էին խեղաթյուրել մարդկանց խոսքերը։
Այո, սա սպասելի էր։ Իսկ անսպասելին մեր ժողովրդի զարմանքն է։ Մենք, լինելով ազնիվ և արժեքներին կառչած ազգ, հաճախ չենք ուզում հավատալ, որ այս երկրում հնարավոր է անմեղ մարդուն թիրախավորել միայն նրա դիրքորոշման համար։ Չենք ուզում հավատալ, որ իշխանությունն այսօր որևէ սահման չունի, որ բոլոր «կարմիր գծերը» միայն մեզ համար են գծված։ Մեզ համար՝ ժողովրդի, ընդդիմության, քահանայի, քաղաքացու համար։ Բայց ոչ երբեք իշխանության։
Իրականում սա իրավական գործընթաց չէ։ Սա նույնիսկ քաղաքական մրցակցություն չէ։ Սա բռնապետության դասական օրինակ է, որտեղ կա հզոր գործիքներով զինված իշխանություն և կապանքներով縛ված հասարակություն։ Իշխանությունն անում է այն, ինչ ուզում է, իսկ ժողովուրդը ստիպված է լռել ու օրենսգիրք թերթել՝ միայն թե կալանքից խուսափի։
Ամենավառ ապացույցներից մեկը Մանթաշյան Լիդյան է։ Արդեն երկու ամիս է, ինչ այս ազնիվ, հայրենասեր աղջիկը փակված է կալանավայրում։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև ազնիվ է, որովհետև չի լռել։ Իսկ իշխանությունը, լինելով անմարդկային ու անբարո, պատժում է հենց ազնվության համար։
Այս ամենը պիտի վերջ ունենա։ Ժողովուրդն ունի միայն մեկ հաղթելու հնարավորություն՝ համախմբել բոլոր ռեսուրսները և կանգնեցնել այս խայտառակ ընթացքը։ Սա այլևս ոչ թե առանձին մարդկանց խնդիր է, այլ ողջ հասարակության արժանապատվության հարց։
Այս պայքարը միայն Լիդյայի կամ Բագրատ Սրբազանի համար չէ։ Այն նաև Իգորի, Տիգրանի, Արմենի, Մովսեսի, Վահագնի, Հայկի, Արթուրի, Բակո Սահակյանի, Դավիթ Իշխանյանի, Լևոն Մնացականյանի, Դավիթ Մանուկյանի ու բոլոր նրանց համար է, ովքեր այսօր դարձել են բռնապետության զոհ։
Մեր ժողովրդի պատիվը հենց նրանք են։ Իսկ անպատվության մարմնավորումը այսօր ունի կոնկրետ անուն՝ Նիկոլ Փաշինյան։