Հայաստանում տարիներ շարունակ հասարակության ու պետության հարաբերություններում ամենացավոտ խնդիրներից մեկը ոստիկանության կողմից քաղաքացիների նկատմամբ բռնության կիրառումն է։ Այս երեւույթը խաթարում է իրավական պետության հիմքերը և խորացնում հասարակության անվստահությունը պետական ինստիտուտների հանդեպ։ Լրագրող Անի Գևորգյանի պատմությունը վկայում է, թե ինչպես կարող է ոստիկանության անհամաչափ ուժի կիրառումը ոչ միայն խոչընդոտել մասնագիտական գործունեությանը, այլև վերածվել անմարդկային վերաբերմունքի։
2014 թվականի փետրվարի 12-ին, երբ Գևորգյանը լուսաբանում էր ՀԱԿ ակտիվիստների ակցիան Մաշտոցի պողոտայում, նրան բերման ենթարկեցին ոստիկանության Կենտրոնի բաժին։ Նրա խոսքով՝ ոստիկանները բռնություն էին գործադրում ինչպես իր, այնպես էլ մյուս մասնակիցների նկատմամբ։ Ամենասուր միջադեպը կապված էր բաժնի պետ Արտակ Պողոսյանի հետ, որը լրագրողի վկայությամբ ապտակել էր իրեն և խլել հեռախոսը։ Թեպետ ՀՀ քրեական օրենսգրքով նման արարքները հստակ սահմանված են որպես հանցագործություն, դեպքից ընդամենը մեկուկես տարի անց քրեական գործը կարճվեց՝ պատճառաբանությամբ, թե խախտումներ չեն եղել։
Քանի որ ներպետական բոլոր դատական ատյաններում արդարություն գտնել չհաջողվեց, Անի Գևորգյանը 2015 թվականին դիմեց Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարան։ Վեց տարի անց ՄԻԵԴ-ը Հայաստանի կառավարությանը հարցեր ուղղեց՝ կապված Եվրոպական կոնվենցիայի 3-րդ և 10-րդ հոդվածների հնարավոր խախտումների հետ։ Առաջինը վերաբերում է անմարդկային և նվաստացուցիչ վերաբերմունքին, երկրորդը՝ լրագրողի մասնագիտական գործունեությանը խոչընդոտելուն։ Սա աննախադեպ զարգացում էր, քանի որ մինչ այդ Հայաստանում լրագրողների դեմ բռնության դեպքեր Ստրասբուրգի դուռը հիմնականում չէին հասնում։
Այս գործի ամենաանհանգստացնող կողմերից մեկը այն է, որ Արտակ Պողոսյանը նույնիսկ նման սկանդալի հետ կապված լինելուց հետո կարողացավ առաջխաղացում ունենալ և 2018-ի հեղափոխությունից հետո նշանակվել Երևանի ոստիկանապետ։ Թեև հասարակական դժգոհության ճնշման տակ նա կարճ ժամանակ անց հեռացվեց պաշտոնից, այդ հանգամանքը ցույց տվեց համակարգում տիրող անպատժելիության մթնոլորտը։
Անի Գևորգյանի գործը ցույց է տալիս, որ ոստիկանական բռնությունը ոչ միայն մարդու իրավունքների խախտում է, այլև լուրջ սպառնալիք է ժողովրդավարական զարգացմանը։ Այն փաստը, որ ՄԻԵԴ-ը հարցեր է ուղղել Հայաստանի կառավարությանը, կարևոր նախադեպ է, որը հաստատում է՝ լրագրողի նկատմամբ բռնությունը չի կարող անպատիժ մնալ։ Եթե հասարակությունն ուզում է կառուցել արդար և ժողովրդավարական պետություն, ապա առաջնահերթ խնդիր պետք է դառնա իրավապահ մարմինների համակարգային վերափոխումը, պատասխանատվության ուժեղացումը և անպատժելիության մշակույթի վերջնական հաղթահարումը։