Երևանում վերջին տարիներին շատ բաներ փոխվել են, բայց ոչ այնպես, ինչպես քաղաքացիները հույս ունեին։ Փոխվել են միայն գովազդային պաստառները, որոնց վրա խոստանում են «նոր, ժամանակակից» տրանսպորտ, մինչդեռ իրականությունն ավելի շատ հիշեցնում է հին ավտոբուսին կարմիր ժապավեն կապելը ու դա որպես նվեր ներկայացնելը։
Մինչև բարեփոխման գաղափարը հասնում էր քաղաքապետարանի աշխատասենյակ, երևանցին արդեն գիտեր, որ «նոր համակարգը» իր գրպանից ավելի շատ դրամ է քաշելու, քան նախկինը։ Սակայն այս ամենը ներկայացվեց որպես հպարտության առիթ՝ ասես մենք ապրում ենք մետրոյի և երկաթուղու հիբրիդ քաղաքում, որտեղ 90 րոպեում կարելի է անցնել երեք փոխադրամիջոց։ Իրականում քաղաքում երթուղիները այնպես են կառուցված, որ այդ «երեք փոխադրամիջոց» արտոնությունը գրեթե երբեք չի օգտագործվում։ Բայց դրա հաշվին մեկ ուղևորության գինը փաստացի կրկնապատկվել է։
Կոռուպցիոն բուրմունք «թվայնացման» պատյանի տակ
Տրանսպորտային վճարումների թվայնացումը, ըստ պաշտոնական բացատրության, պետք է նվազեցներ ստվերը և բարձրացներ հարմարավետությունը։ Սակայն պարզվեց, որ ստվերը պարզապես տեղափոխվել է մեկ տեղից մեկ այլ տեղ՝ այս անգամ հարմարավետորեն նստեցված մեկ ընկերության մենաշնորհային գրկում։ Արձանագրենք փաստը՝ մրցույթն անցկացվեց այնպես, որ հաղթողը հայտնի էր նախքան այն սկսվելը։ ԹENDER-ի թղթաբանությունը հիշեցնում էր սերիալի սցենար՝ երբ հերոսները դեռ առաջին սերիայից գիտեն, թե ով է հարսանիք անելու վերջին սերիայում։
Հասարակության կարծիքը, փորձնական փորձարկումները, տարիքային խմբերի հարմարվողականության գնահատումը՝ այս ամենը բացակայում էր։ Փոխարենը կար շտապողականություն՝ պայմանագիր կնքելու և հնարավորինս արագ գործարկելու, որովհետև, ինչպես ժողովուրդն է ասում, «մինչ ձմեռ եկավ, գրպանը տաքացնենք»։
Քաղաքապետարանի «մաթեմատիկան»
Ամենաթեժ հարցերից մեկն այն է, թե ինչու չի արվել տարրական հաշվարկ՝ անհրաժեշտ մանրադրամների, երթուղիների ծանրաբեռնվածության և ուղևորների վարքագծի վերաբերյալ։ Տպավորություն է, որ քաղաքապետարանում մաթեմատիկան կիրառվում է միայն մեկ բան հաշվելու համար՝ սպասվող շահույթի տասնորդական կետից հետո քանի զրո կգրվի։ Մնացած ամեն ինչը թողնված է «տեսնենք, ինչ կստացվի» տրամաբանությանը։
Այսպես, Երևանի տրանսպորտային «բարեփոխումը» իրականում դարձավ հերթական դասական օրինակ, թե ինչպես կարելի է հանրային խնդիր լուծելու պատրվակով ստեղծել կոռուպցիոն եկամտի աղբյուր։ Քաղաքացիները ստացան ավելի թանկ և ոչ միշտ հարմարավետ համակարգ, իսկ ընտրյալները՝ կայուն եկամուտ մենաշնորհից։
Եվ քանի դեռ հանրային բողոքը մնում է միայն սոցցանցային մեկնաբանությունների մակարդակում, այս «բարեփոխումների» շարանը շարունակվելու է։