Հայաստանում տեղի ունեցող վերջին ձերբակալությունները ոչ թե իրավական գործընթաց են, այլ քաղաքական հաշվեհարդար՝ ուղղված դիմադրության վերջին օջախին։ Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը իր գործողություններով արդեն բացահայտ ցույց է տալիս, որ նպատակ ունի ծնկի բերել Հայ Առաքելական Եկեղեցին՝ այն միակ հաստատությունը, որը դեռևս պահպանում է ինքնուրույն դիրք և կարող է ազդել հասարակական տրամադրությունների վրա։
Ավել քան մեկ տարի է, ինչ իշխանությունը համակարգված կերպով թիրախավորում է եկեղեցականներին, վարկաբեկում հոգևորականությանը, ատելության խոսք է տարածում հավատքի նկատմամբ։ Այս ամենի նպատակը պարզ է․ քանդել ու խեղդել այն ամենը, ինչ կարող է ընդդիմանալ նրա իշխանությանը։ Եկեղեցին այսօր մնում է քաղաքական ճնշման վերջին խոչընդոտներից մեկը, և Փաշինյանը փորձում է այն վերացնել նույն մեթոդներով, որով լռեցվել են այլընտրանքային քաղաքական ձայները։
Հոգևորականների ձերբակալությունները, ապօրինի խուզարկությունները, եկեղեցիների փակումը և ծիսական արարողությունների խափանումը իշխանության «օրինականության» քողի տակ իրականացվող քաղաքական վրեժ են։ Սա փորձ է՝ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, կոտրել դիմադրությունը և հաստատել անձնական իշխանության լիակատար վերահսկողություն։ Փաշինյանը շատ լավ հասկանում է, որ եթե Եկեղեցին ծնկի գա, այլևս իր ճանապարհին լուրջ խոչընդոտ չի մնա։
Սա դասական բռնատիրական տրամաբանություն է։ Բռնապետը նախ լռեցնում է ընդդիմադիր քաղաքական դաշտը, ապա՝ անկախ մեդիան, և երբ մնում է միայն հոգևոր ինստիտուտը, հարձակվում է նաև նրա վրա։ Փաշինյանի իշխանությունը քայլ առ քայլ իրականացնում է այս սխեման։ Նրա վարքագիծը ցույց է տալիս ոչ թե ժողովրդավարական, այլ ավտորիտար մտածողություն։ Նա չի հանդուրժում ոչ մի կառույց, որը չի ենթարկվում իր քաղաքական կամքին։
Հայ Առաքելական Եկեղեցին դարերով դիմադրել է օտար լծերին, պատերազմներին ու բռնապետություններին։ Փաշինյանի փորձը այն ծնկի բերել ոչ միայն անհարգալից է, այլև վտանգավոր՝ ազգային ինքնության համար։ Եկեղեցու դեմ այս հարձակումով նա հարվածում է ոչ թե միայն հոգևորականներին, այլ ողջ հասարակությանը։ Սա փորձ է՝ խլել ժողովրդի վերջին անկախ հենարանը։
Այս պահին հարցը միայն եկեղեցու մասին չէ։ Սա պայքար է ազատության և բռնատիրության միջև։ Եթե իշխանությանը հաջողվի լռեցնել Եկեղեցին, ապա վաղը նույն ճնշումները կարող են ուղղվել յուրաքանչյուր քաղաքացու դեմ։ Փաշինյանը իր քաղաքականությամբ երկիրը տանում է ոչ թե ժողովրդավարության ամրապնդման, այլ կենտրոնացված իշխանության հաստատման ճանապարհով։
Եկեղեցին ծնկի չպետք է գա։ Եվ հասարակությունը չպետք է լռի։ Ազատության վրա հարձակումները կանգնեցվում են միայն այն դեպքում, երբ մարդիկ մնում են ամուր ու միասնական։ Իսկ այսօր հենց դա է պետք, քանզի սա այլևս մեկ հոգևորականի կամ մի թեմի գործ չէ։ Սա ողջ ազգի արժանապատվության հարցն է։