Երբ քաղաքական իշխանությունը սկսում է իր մրցակիցներին մեկ առ մեկ հեռացնել ոչ թե ժողովրդական վստահության, այլ դատական կամ ուժային մեխանիզմների միջոցով, դա այլևս ժողովրդավարություն չէ։ Դա վախի, անորոշության և սեփական դիրքը պահելու մոլեգին փորձի արտահայտություն է։
Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունն այսօր կանգնած է ճգնաժամի առաջ։ Տնտեսական ծանր վիճակ, անվտանգային ճնշումներ, հասարակական դժգոհություն՝ այս ամենի ֆոնին նախընտրական շրջանում իշխանությունը ընտրել է ամենահին և ամենաանբարոյական ճանապարհը՝ «մաքրել դաշտը» ընդդիմությունից։
Վերջին շաբաթների իրադարձությունները խոսում են հենց այդ մասին․
- Գյումրու քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանի ձերբակալությունը ներկայացվում է որպես «օրենքի գերակայության հաղթանակ», մինչդեռ ակնհայտ է՝ այն ունի քաղաքական ենթատեքստ։
- Մասիսի քաղաքապետի դեմ գործ հարուցվեց՝ 7 տարի առաջվա միջադեպի հիմքով։ Ինչո՞ւ հենց հիմա, երբ ընտրություններն են մոտենում։
- Փարաքարի ղեկավարի սպանությունը, որի հանգամանքները դեռ պարզ չեն, նույնպես ընկալվում է հանրային գիտակցության մեջ որպես մթնոլորտի հետևանք՝ վախի, լարվածության և ուժային կառույցների գերակտիվ մասնակցության ֆոնին։
Այս ամենը պատահական չէ։ Նիկոլ Փաշինյանը, ով ժամանակին պայքարում էր համակարգային կոռուպցիայի և ուժային կամայականության դեմ, այսօր նույն մեթոդներով է փորձում պահպանել իր իշխանությունը։ Իր իսկ բառերով ասած՝ «ժողովուրդն է իշխանությունը», բայց իրականում ժողովուրդը վերածվել է լռեցված դիտորդի, իսկ իշխանությունը՝ ինքնապաշտպանվող կլանի։
Հիմա Նիկոլը գնում է դեպի ընտրություններ՝ առանց իրական մրցակցության։ Բայց ինչպիսի՞ արժեք ունի հաղթանակը, երբ դաշտը մաքրված է, ընդդիմադիրները՝ բանտերում, իսկ ժողովրդին մնում է միայն դիտել, թե ինչպես է իշխանությունը պայքարում սեփական ստվերի դեմ։
Ժողովրդավարությունը չի կարող գոյություն ունենալ այնտեղ, որտեղ կա վախ, ճնշում և ընտրովի արդարադատություն։ Իսկ եթե իշխանությունը վախենում է մրցակիցներից, նշանակում է՝ կորցրել է ժողովրդի վստահությունը։