Անկախ դիտորդի աչքին այսօր Հայաստանի իշխանության վարքագիծը կարող է ներկայացվել իբրև պայքար հանուն անկախության։ Վարչապետը հաճախ է խոսում ինքնիշխանության, ազատության ու ժողովրդի կամքի մասին։ Սակայն խորքային դիտարկումը ցույց է տալիս, որ խոսքերն ու գործերը հաճախ հակասության մեջ են ընկնում։
Նիկոլ Փաշինյանի քաղաքական ուղեգիծը մի տեսակ կախվածության օրինակ է․ նա մշտապես փորձում է հարմարեցվել արտաքին ուժերի թելադրանքին։ Երբ քամին փչում է Մոսկվայից՝ նա զբաղված է գովաբանել Kreml-ի «բարեկամությունը»։ Երբ հարաբերությունները թեժանում են և հայացքն ուղղվում է դեպի Իրան՝ հնչում են Թեհրանին հասցեագրված գովասանքներ։ Վերջին շրջանում էլ ավելի հաճախ լսելի են Անկարայի ու Բաքվի «հեղափոխական» նախաձեռնությունների գովքը։
Այս ամենը ոչ թե անկախ քաղաքականության նշան է, այլ՝ իշխանության պահպանման մոլի ձգտման հետևանք։ Քաղաքական դաշտում այլընտրանքների բացակայության պայմաններում վարչապետը կարծես իր գոյությունը կապում է ոչ թե ժողովրդի կամքին, այլ արտաքին քամիների ուղղությանը։
Արդյունքում տպավորություն է ստեղծվում, որ Հայաստանը չունի կայուն պետական դիրքորոշում։ Ամեն ինչ որոշվում է ըստ պահին առավել շահեկան թվացող համադրության։ Բայց այդպիսի վարքագիծը երբեք չի կարող բերել իրական անկախության։ Անկախությունը պահանջում է սկզբունքայնություն, պետական շահի գերակայություն և երկարաժամկետ ռազմավարություն, այլ ոչ թե կարճաժամկետ ադապտացիա։
Այսօր մեր երկրի գլխավոր խնդիրը ոչ միայն արտաքին ճնշումներն են, այլև այն փաստը, որ իշխանությունը պատրաստ է ցանկացած պահին փոխել իր խոսքը, միայն թե պահպանվի աթոռին կառչած։ Իսկ դա, որքան էլ ցավալի է ընդունել, ոչ թե ազատության, այլ՝ նոր կախվածության ճանապարհ է։