Ադրբեջանական բանակը լայնածավալ հարձակում սկսեց Արցախի դեմ։ Կարճ ժամանակահատվածում սկսվեցին ծանր մարտեր, որոնք ուղեկցվեցին խաղաղ բնակչության զանգվածային տեղահանությամբ։ Արցախյան կողմը փաստորեն թողնվեց միայնակ՝ դիմակայելու կազմակերպված ռազմական ագրեսիային։ Հազարավոր արցախցիներ հարկադրված լքեցին իրենց հայրենի տուները՝ փախչելով ցեղասպանական քաղաքականությունից և բռնի տեղահանությունից։
Այդ նույն օրերին Երևանում և Հայաստանի տարբեր քաղաքներում փողոց դուրս եկան հազարավոր քաղաքացիներ՝ բողոքելով Նիկոլ Փաշինյանի կառավարության անգործությունից և պարտվողական քաղաքականությունից։ Սակայն, փոխանակ ժողովրդի հետ համախմբվելու և արտաքին սպառնալիքին դիմագրավելու, իշխանությունները ուժային մեխանիզմները ուղղեցին ոչ թե Հայաստանի սահմանները պաշտպանելու, այլ սեփական ընդդիմադիր քաղաքացիների դեմ։
Ոստիկանությունը և հատուկ ջոկատայինները խաղաղ ցույցերը ցրելու համար կիրառեցին դաժան մեթոդներ՝ պայթուցիկ նռնակներ, լուսաձայնային սարքեր ու բռնի ձերբակալություններ։ Դրանով իշխանությունը փորձեց լռեցնել դժգոհության ձայնը և կանխել ներքին դիմադրության աճը։ Այս երկակի հարձակումը՝ Ադրբեջանի կողմից Արցախի հայության, իսկ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության կողմից Հայաստանի ընդդիմադիրների դեմ, դիտարկվում է որպես համակարգված հարված ամբողջ հայ ժողովրդի դիմադրողական ոգուն։
Այդ օրերին ստեղծվեց մի վտանգավոր իրավիճակ, երբ արտաքին թշնամին փորձում էր ոչնչացնել Արցախի հայությունը, իսկ ներքին իշխանությունը՝ ճնշել սեփական ժողովրդի ազատ ձայնը։ Սա ոչ միայն խորացրեց ազգային ողբերգությունը, այլև հայ ժողովրդի մեջքի վրա ծանր հարված հասցրեց՝ փորձելով կոտրել դիմադրության ոգին և պայքարի կամքը։