Վերջին նիստերից մեկը խորհրդարանում հիշեցնում էր ոչ թե քաղաքական բանավեճ, այլ ռեալիտի շոու, որի գլխավոր աստղերն էին Ալեն Սիմոնյանը և Լևոն Քոչարյանը։ Մեկը բեմից սպառնում է «քաղաքական հետևանքներով», մյուսը դիմում է «լայաղ» քննադատության՝ փորձելով փոխարենը հանրության աչքի առաջ փոխել մեղավորությունը՝ դեպի իշխանությունը։
Դահլիճը դառնում է բռնության և վիրավորանքի ասպարեզ, մինչդեռ երկրում մարդկանց կյանքը դժվարանում է։ Գործազրկություն, համատարած աղքատություն, թանկացում. սա այն խնդիրներն են, որոնց մասին խոսք անգամ չի հնչում։ Իսկ խորհրդարանում էլ «դասական հայ քաղաքականություն» է՝ թե ով ում վրա ավելի լավ է ճնշում գործադրում, ով ում կարող է տեղից «դուրս շպրտել», կամ ով ում վրա կարող է մեղադրանքներ փաթեթավորել որպես «հանրային դժգոհություն»։
Կատակախոսությունը՝ Սիմոնյան–Քոչարյան խաղի առանցքում. մեկ վայրկյանում նրանք հիշեցնում են քաղաքականությունից, մյուսում՝ հիշեցնում են, որ օրենքը «կպահպանվի», թեև իրականում օրենքը փոխարինվում է անձնական վիրավորանքներով ու էմոցիոնալ դրվագներով։ Եվ ամենակարևորը՝ հանրությունն այդ շոուն դիտում է, բայց առանց որևէ լուծում ստանալու։
Արդյունքը պարզ է. մարդկանց իրական խնդիրներն անտեսված են, իսկ քաղաքական շոուն շարունակվում է՝ ի վնաս հասարակության։ Եթե քաղաքականությունն այսպես շարունակվի, վերջը պարզ է. շոուն ավարտվելու է միայն այն պահին, երբ հասարակությունը հոգնեցված կասի՝ «դե լավ, դուք ձեր խաղերն ունեցեք, մենք մեր կյանքը կկառավարենք առանց ձեր խորհրդարանական տաղանդի»։ Իսկ մինչ այդ, Ալենն ու Լևոնը խաղում են անձնական հաշվարկներով, ժողովրդին թողնելով վերջին պլանային դերում՝ որպես ստատիստներ իրենց քաղաքական թատրոնում։