«Անթույլատրելի է»՝ հայտարարեց Նիկոլ Փաշինյանը, կարծես խորհրդարանում ինչ-որ արտակարգ բան է տեղի ունեցել, և հույս հայտնեց, որ Աղազարյանը անմիջապես կմեղմի իր «խնդրանքը»։ Սակայն Աղազարյանը, երևի, այդ օրը կորցրել էր իր կախարդական ջարանջարը կամ պարզապես մոռացել էր, որ Հայաստանում բոլոր ինստիտուտները պետք է ծնկաչոք սպասեն մեկի տրամադրությանը։
Աղազարյանն ի սկզբանե երևի կարծում էր, որ միանալով Փաշինյանին՝ իրենք «սարեր կշուռ տան» և կամ արեգակներ կբերեն երկինքներից, ինչպես Ե. Չարենցն էր պատկերացրել։ Իսկ հիմա պարզ է, որ նույնիսկ արեգակները պետք է սպասեն ընտրական ցուցակներում տեղ զբաղեցրած «լոյալ» անձանց թույլտվությանը։
Այս ամենը միայն հիշեցնում է, թե ինչքան համակարգային է խնդիրն. ոչ միայն Աղազարյանը «վատ նայել է», այլև ամբողջ պետական կառավարման համակարգը՝ պաշտոնյաներից մինչև խորհրդարանականները, կարծես մեկ անձի կախարդական հրամանների տակ են։ 44-օրյա պատերազմից հետո նրանք, ովքեր պետք է հրաժարականային ցուցակում առաջին հերթին լինեին, մնացին տեղում՝ աչքերը գոգն առած, կարծես սպասելով հաջորդ «լավագույն գաղափարախոսության» դասախոսությանը:
Համամասնական ընտրական համակարգը միայն խորացնում է իրավիճակը. երբ ընտրողը իմանում է միայն առաջին եռյակի անունները, իսկ մնացածները՝ ինչու՞ են ընտրվել՝ անհասկանալի է։ Իսկ այդ եռյակի ետևում հավաքված «լոյալ թիմը» պարզապես պարունակում է անձանց, ովքեր լավ գիտեն, թե ում հրամանն է պետք սպասել, ոչ թե ժողովրդին ծառայել:
Եզրափակիչը պարզ է. Փաշինյան–Աղազարյան հակամարտությունը ոչ թե անձնական վիրավորանք է, այլ Հայաստանի քաղաքական և ինստիտուցիոնալ հումորի արձագանքն է։ Մինչ մենք հումորին ծիծաղում ենք, համակարգային խնդիրները խորանում են, իսկ պետությունը՝ սպասում է, որ մեկ ոտքի վրա կանգնած առաջնորդը էլի սցենար գրի, իսկ մենք՝ իր հետևից քայլենք: