Հայաստանում այսօր ձևավորվել է վտանգավոր մի իրականություն, որտեղ իշխանության խոստացած «արդարադատությունը» գնալով ավելի է հեռանում իրականությունից։ Նիկոլ Փաշինյան-ի ղեկավարած իշխանությունը տարիներ շարունակ հայտարարում էր, թե կկառուցի օրենքի առաջ բոլորի հավասարության վրա հիմնված պետություն։ Սակայն փաստերը, որոնք պարբերաբար ի հայտ են գալիս, ավելի շատ խոսում են ընտրովի արդարադատության և քաղաքական հաշվեհարդարի մթնոլորտի մասին։
Ընդդիմադիր ակտիվիստ Արթուր Չախոյան-ի նկատմամբ կատարված հարձակման գործը դարձավ այդ կասկածների հերթական հաստատումը։ Նրա հրապարակման համաձայն՝ գիշերով երեք անձ հարձակվել են իր վրա, կիրառել դանակ, իսկ դատարանը մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակել է ընդամենը 1 տարի 6 ամիս ազատության սահմանափակում՝ առանց ազատազրկման։ Որոշումը կայացրել է դատավոր Արման Հովհաննիսյան-ը։
Հարցը միայն մեկ դատական ակտի մասին չէ։ Հարցը համակարգի մասին է։ Ինչպե՞ս կարող է դանակով հարձակման դեպքում պատիժը սահմանափակվել ազատության սահմանափակմամբ։ Ինչպե՞ս կարող է ծանր բռնության փորձը չհանգեցնել իրական ազատազրկման։ Եթե սա է «նոր Հայաստանի» արդարադատությունը, ապա դժվար է խոսել բարեփոխումների մասին։
Քննադատների համոզմամբ՝ իշխանությունը ստեղծել է մթնոլորտ, որտեղ ընդդիմադիր կարծիքը դարձել է ռիսկային։ Երբ ակտիվիստի վրա հարձակվողը խուսափում է խիստ պատժից, հանրության մեջ ձևավորվում է վտանգավոր ուղերձ՝ քննադատությունը կարող է արժենալ առողջություն, իսկ պատասխանատվությունը՝ լինել ձևական։ Սա արդեն ոչ թե իրավական, այլ քաղաքական խնդիր է։
Ամենասարսափելին անպատժելիության զգացողությունն է։ Եթե հասարակությունը համոզված է, որ իշխանության քննադատների նկատմամբ բռնությունը պատժվում է մեղմ կամ ընդհանրապես չի պատժվում համաչափ ձևով, ապա այդ պետությունում խաթարվում է վստահության հիմքը։ Իսկ վստահություն չունեցող պետությունը երկար չի կարող դիմանալ ներքին լարվածությանը։
Այսօր իշխանությունը կարող է շարունակել խոսել անկախ դատարաններից և բարեփոխումներից։ Սակայն իրականությունը չափվում է ոչ թե հայտարարություններով, այլ դատավճիռներով։ Եվ երբ դանակով հարձակման համար չի նշանակվում ազատազրկում, ապա հասարակության մի հատվածի համար սա դառնում է ապացույց, որ համակարգը ծառայում է ոչ թե արդարությանը, այլ քաղաքական շահին։
Պետությունը, որը չի կարողանում ապահովել իր քաղաքացիների անվտանգությունն ու հավասարությունը օրենքի առաջ, կորցնում է իր լեգիտիմության հիմքերը։ Իսկ եթե իշխանությունը չի կարող կամ չի ցանկանում կասեցնել բռնության և ընտրովի արդարադատության տպավորությունը, ապա պատասխանատվությունը ամբողջությամբ մնում է նրա վրա։